Νατάσα Θεοδωρίδου: Για μένα τραγούδι σημαίνει ελευθερία

Έχω μια συγκεκριμένη ανάμνηση από τη Νατάσα Θεοδωρίδου, μια δική μου (και της παρέας μου) εμπειρία που «έμεινε». Ένα βράδυ από εκείνα τα ιδιαίτερα που «βγάζουν ατάκες», εκπαιδεύουν τη μνήμη, δένουν τις φιλίες και παράγουν συναισθήματα που συντροφεύουν τους ανθρώπους για καιρό. Παράλληλα, εκτιμώ τη φωνή της, τις επιλογές της και τη γενικότερη μουσική της στάση όλα αυτά τα χρόνια. Και δεν το λέω/γράφω επειδή δέχτηκε να κάνουμε τη συνέντευξη που θα διαβάσετε παρακάτω. Το αποδεικνύουν οι πολλές επισκέψεις μου στα προγράμματά της και οι διάφορες playlists που έχω «σκαρώσει» κατά καιρούς.

Η Νατάσα Θεοδωρίδου προσκεκλημένη της Λίνας Νικολακοπούλου, λοιπόν, ετούτη την Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου στο Άλσος. Γεγονός ξεχωριστό για την ελληνική μουσική «ημέρα της μαρμότας» που αρέσκεται τις περισσότερες φορές να επαναλαμβάνει και να επαναλαμβάνεται στα «σιγουράκια» της. Έχω μεγάλη περιέργεια και σκοπεύω να είμαι εκεί. Εσείς;

Τι έχει αλλάξει και τι παραμένει ίδιο από το ξεκίνημά σας μέχρι σήμερα;

Δύσκολη ερώτηση αυτή. Ξεκινήσαμε από τα πολύ δύσκολα. Ίδια είμαι εγώ. Με την εξέλιξη που επιβάλλεται να έχει ένας ζωντανός οργανισμός. Τώρα, τι έχει αλλάξει; Επειδή η μουσική είναι η καλύτερη παρέα του ανθρώπου, φρονώ ότι, όσο αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζει κι εκείνη. Για μένα, βέβαια, η σταθερά της μουσικής είναι ο έρωτας. Είναι κάτι για το οποίο τραγουδώ και θα τραγουδώ πάντα γιατί -για μένα- αυτό είναι μουσική. Μέσα στο χρόνο, όμως, ίσως να αλλάζει ο τρόπος γιατί αλλάζουμε εμείς, αλλάζουν τα συναισθήματά μας, προστίθενται στη ζωή μας πολλές ιστορίες που μας δίνουν μαθήματα κι έτσι ίσως να αλλάζει ο τρόπος που καμιά φορά αφηγούμαστε τις ιστορίες μας. Άλλωστε, ένα αφήγημα είναι η μουσική από την πλευρά μας προς τον κόσμο που έρχεται να μας δει ή μας ακούει από το σπίτι του. Οπότε, ναι, αν θα μπορούσα να πω ότι κάτι αλλάζει, ο τρόπος είναι αυτό.

Υπάρχουν στιγμές που νοσταλγείτε το τραγούδι της εποχής της ανωνυμίας;

Όχι. Δεν θέλω ούτε να υποκρίνομαι, ούτε να λέω τι ωραία που ήταν παλιά. Επειδή, για μένα, κάθε μέρα είναι και μία κατάκτηση, με πολύ αγώνα και πολύ κόπο και πάρα πολλή δουλειά, μου δίνει μεγάλη χαρά. Η ανωνυμία έχει τα καλά της, αλλά για μένα δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος της τέχνης αυτής, της δικής μας, που θα ήθελε να μείνει ανώνυμος. Δεν θα υπηρετούσε αυτή την τέχνη. Οπότε, όχι, δεν νοσταλγώ εκείνες τις εποχές. Τις νοσταλγώ μόνο ως άνθρωπος. Ως Νατάσσα στο σπίτι μου, εγώ. Κάνω καμιά φορά μια ανασκόπηση γιατί μου χρειάζεται ένα είδος επανεκκίνησης. Τις αναπολώ, λοιπόν, τρυφερά και όμορφα, όχι νοσταλγικά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ OGDOO.GR