Διαφήμιση Κρι Κρι: Για άλλη μια φορά εταιρεία εξαφανίζει τους σταυρούς από τις εκκλησίες μας!
Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε επανειλημμένως να αφαιρείται ο χριστιανικός σταυρός από διαφημίσεις και καμπάνιες, στα μηδενιστικά πλαίσια της «ουδετερότητας».
Ενδεικτικά να πω ότι το 2017 είχαν ξεσπάσει αντιδράσεις για την αφαίρεση σταυρών από τους γαλάζιους τρούλους των εκκλησιών της Σαντορίνης σε συσκευασίες ελληνικών προϊόντων του Lidl που πωλούνταν σε ευρωπαϊκές χώρες. Το 2019, 36 Μυτιληνιοί βρέθηκαν κατηγορούμενοι επειδή αναστήλωσαν βανδαλισμένο σταυρό στα Τσαμάκια της Λέσβου, στη περιοχή Απελή,
Το 2021 το σήμα της διαβόητης επιτροπής «Ελλάδα 2021» για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, ήταν μια γαλανόλευκη… κορδέλα χωρίς τον σταυρό. Επίσης το 2021, η ανακαινισμένη Εθνική Πινακοθήκη παρουσίασε το νέο της λογότυπο: ένα γαλανόλευκο… ζιγκ ζαγκ χωρίς σταυρό. Τέσσερα χρόνια μετά, θα φιλοξενούσε στις αίθουσες της τα γνωστά χριστιανοφοβικά έργα ως έκθεση μίσους για τους αγίους μας.
To 2024 στα εγκαίνια του μετρό Θεσσαλονίκης όπου είχε παραστεί ο Κ.Μητσοτάκης, εμφανίστηκε μια μακέτα η οποία είχε τον Λευκό Πύργο χωρίς σημαία (απλά με έναν γυμνό ιστό) και τον ναό του Αγίου Δημητρίου με ένα σταυρό σαν συμπιεσμένη… κουκίδα. Το 2025 δέκα Έλληνες περνούν την πόρτα του Εισαγγελέα επειδή ύψωσαν έναν σιδερένιο σταυρό 10 μέτρων στην τοποθεσία «Αυγό» Ξάνθης. Την ίδια χρονιά, στα MAD Video Music Awards, σε ένα τραγούδι (υποτίθεται) αφιερωμένο στην Ελλάδα, εμφανίζεται στο video wall ένα γαλανόλευκο μοτίβο – και πάλι - χωρίς τον σταυρό.
Διαφήμιση Κρι Κρι: Ο σταυρός αγνοείται
Δεν χρειάζεται να παραθέσω άλλες περιπτώσεις νομίζω. Είναι προφανές ότι ο χριστιανικός σταυρός ενοχλεί και απαλείφεται συστηματικά, τόσο από κρατικά – όσο και από ιδιωτικά δρώμενα. Ως τελευταίο κρούσμα έρχεται να προστεθεί μια διαφήμιση της – ελληνικής κατά τ’ άλλα – εταιρείας παγωτών Κρι Κρι. Για ακόμη μια φορά αφαίρεσαν τους σταυρούς από τις κορυφές κυκλαδίτικων εκκλησιών, τόσο στο βίντεο της διαφήμισης – όσο και στη συσκευασία του παγωμένου γιαουρτιού που διαφημίζεται.
Οι ορθόδοξοι ναοί παρουσιάζονται σαν ουδέτερα κτήρια που δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Ασβεστωμένα κυβάκια σε μια απρόσωπη καρτ ποστάλ. Ο τρούλος δεν έχει σταυρό, το καμπαναριό δεν έχει καμπάνα, τίποτα δεν πρέπει να πληροφορεί ότι αυτός ο τόπος αγιάζεται και αγιάζει. Άδειο καβούκι σαν συσκευασία χωρίς περιεχόμενο. Όχι μία, ούτε δύο, αλλά τρεις εκκλησίες (μια μεγάλη και 2 μικρά εκκλησάκια) εμφανίζονται στο βίντεο χωρίς το ιερό σύμβολο τους. Πολύ δύσκολο να πειστεί κανείς ότι πρόκειται για μινιμαλιστική… αφέλεια. Η σχεδίαση ενός διαφημιστικού δεν είναι δουλειά του ποδαριού και απαιτεί συνειδητές επιλογές για κάθε εκατοστό της εικόνας.
Πως γίνεται άραγε μια εταιρεία που χρωστά τα πάντα στην στήριξη του ελληνικού λαού, να ανταποδίδει με απαξίωση των συμβόλων του; Πόσο δεοντολογικά σωστό και πόσο «συμπεριληπτικό» είναι να μην αναγνωρίζεις την ταυτότητα εκείνου που πρώτος σε ανέδειξε; Θα περίμενε κανείς σβησμένους σταυρούς σε μια τουριστική καμπάνια των Τούρκων, σε μια woke δράση κάποιας πολύχρωμης ΜΚΟ, πάντως όχι σε μια ελληνική γαλακτοβιομηχανία που επένδυσε τα ψυγεία της μέσα στις παραδοσιακές γειτονιές μας.
Διαφημιστική πρακτική «Ψωροκώσταινας»
Τις τελευταίες μέρες και μετά τον ντόρο που ξέσπασε, η διαφήμιση φαίνεται να έχει «εξαφανιστεί» σχεδόν από παντού στο διαδίκτυο και αυτό δείχνει τη δύναμη του Έλληνα καταναλωτή. Παρόλα αυτά η εταιρεία δεν έκανε κάποια επίσημη ανακοίνωση απολογίας, ως όφειλε. Αν κάποιος θέλει να «πουλάει» Ελλάδα στα προϊόντα του, οφείλει να σέβεται τον πολιτισμό της και να τον παρουσιάζει όπως ακριβώς είναι, και όχι να αφαιρεί επιλεκτικά ότι ορίζουν οι διάφορες χριστιανοφοβικές ατζέντες. Ο καταναλωτής δεν είναι απλά ένα στόμα και ένα στομάχι, είναι πολίτης με δομημένες αξίες που απαιτεί τον σεβασμό από τις εταιρείες που διεκδικούν την προσοχή του.
Η απαλοιφή ιερών συμβόλων όχι μόνο δεν προάγει την παραγωγικότητα μιας επιχείρησης, αλλά αντιθέτως εμπνέει μια μικροπρεπή νοοτροπία ψωροκώσταινας, έναν κομπλεξισμό που απέχει έτη φωτός από την επικοινωνιακή αυτοπεποίθηση που απαιτεί η αγορά. Στην κορυφή της εκτίμησης του καταναλωτή βρίσκονται εταιρείες που επικοινωνούν περήφανα την παράδοσή τους – όχι που ντρέπονται γι’ αυτή. Πόσο κωμικοτραγικό είναι ότι στην ίδια διαφήμιση αναγράφεται με καμάρι «30 χρόνια παράδοση στην ποιότητα». Ο σεβασμός στην παράδοση αρχίζει και τελειώνει στην παραγωγή γάλακτος; Οι εκκλησίες μας δεν είναι βασικό μέρος της παράδοσης και του νησιώτικου τοπίου; Τα 30 χρόνια παράδοσης στην ποιότητα πρέπει να τα εκτιμούμε, αλλά τα 2.000 χρόνια παράδοσης στην Ορθοδοξία όχι;
Φτάσαμε σε σημείο που πολλές ελληνικές επιχειρήσεις ενοχλούνται από τον σταυρό πολύ περισσότερο από τους ξένους. Οι ξένοι γοητεύονται από την αγνότητα και την απλότητα των τοποσήμων μας, ενώ εμείς αγωνιούμε να τα κάνουμε όλα ουδέτερα μην και ξεχωρίσουμε από την ευρωπαϊκή κονσέρβα.
Ο σταυρός είναι τιμή, καμάρι και καύχημα μας. Οι ορθόδοξοι ναοί είναι οι αιμοδότες του έθνους μας και οι στυλοβάτες της ψυχής μας. Αξιώνουμε σεβασμό προς τα ιερά μας σύμβολα, ειδάλλως ας μην τα οικειοποιούνται καν. Όποιος ντρέπεται για την ταυτότητα της Ελλάδας, είναι δίκαιο να ντρέπονται οι Έλληνες γι’ αυτόν. Οπότε και οι εταιρείες θα έπρεπε να ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους και όχι να παίζουν επικοινωνιακό κρυφτούλι.
Θέλω να ελπίζω ότι αυτός ο «τοσοδουλισμός» θα εκλείψει σύντομα από την ελληνική διαφήμιση γιατί το woke κούρασε πολύ και ολόκληρη η Ευρώπη στρίβει το τιμόνι προς τις παραδοσιακές αξίες. Πλέον όσοι δεν ακολουθούν αυτή τη στροφή είναι είτε παρωχημένοι – είτε εμμονικοί υπηρέτες ατζέντας. Καλό θα είναι λοιπόν οι ελληνικές εταιρείες να σταματήσουν να συμπεριφέρονται σαν τον τελευταίο τροχό της προπαγανδιστικής αμάξης, για να μην μείνουν… παγωτό από τη ιστορία που θα τους αφήσει πίσω.
