Eurostat: Συνεχίζεται η ελληνική παράνοια με τα ενοίκια – Τριπλάσιες αυξήσεις από τoν μ.ο τη EE!

Τη στεγαστική «ασφυξία» των Ελλήνων πολιτών, επιβεβαιώνουν περίτρανα τα νέα στοιχεία της Eurostat. Την ώρα που γαλάζιοι πολιτικοί σαν τον Γιάννη Λοβέρδο λένε ότι δεν υπάρχει ακρίβεια στην Ελλάδα γιατί στον δρόμο κυκλοφορούν πολλοί… ντελιβεράδες, η «σκληρή» στατιστική γλώσσα της Eurostat αποτυπώνει την παράνοια που επικρατεί στη χώρα μας με τις τιμές των ενοικίων.

Συγκεκριμένα η Ελλάδα εμφανίζει στα ενοίκια την τρίτη μεγαλύτερη αύξηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026. Σε σχέση με τον μέσο όρο του 2025, τα ενοίκια στη χώρα μας καταγράφουν αύξηση 5%. Ενώ στην Ε.Ε. η αύξηση ήταν πολύ μικρότερη και περιορίστηκε στο 1,8%. Μεγαλύτερη αύξηση στα ενοίκια έχουν μόνο η Κροατία και η Βουλγαρία.

Τα στοιχεία της Eurostat αποδεικνύουν με απτά νούμερα την αποτυχία των στεγαστικών πολιτικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Την ίδια στιγμή που οι Έλληνες έχουν τη χειρότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ, μαζί με τη Βουλγαρία, η Ελλάδα καταγράφει την τρίτη μεγαλύτερη αύξηση στα ενοίκια: ένας συνδυασμός καθαρής καταστροφής. Οι αυξήσεις ενοικίων στη χώρα μας είναι σχεδόν τριπλάσιες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ξεπερνώντας τη στεγαστική ακρίβεια χωρών με διπλάσιους, τριπλάσιους και τετραπλάσιους βασικούς μισθούς.

Η έκθεση της Eurostat δείχνει ότι η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά… εισαγόμενη είναι, ειδάλλως θα ακολουθούσε έστω τον ευρωπαϊκό ρυθμό αυξήσεων. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με μια κρίση που οφείλεται κυρίως στις εγχώριες στρεβλώσεις: την ανεξέλεγκτη βραχυχρόνια μίσθωση, τις συνέπειες της golden visa, την έλλειψη κοινωνικής κατοικίας, την ασύδοτη κερδοσκοπία στα ενοίκια. Παράγοντες ακρίβειας που απαιτούν τολμηρές νομοθετικές ρυθμίσεις που δυστυχώς δεν τολμά να πράξει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Όσο η στεγαστική ακρίβεια συνθλίβει τα ελληνικά νοικοκυριά, η ελπίδα για μια δημογραφική ανάκαμψη παραμένει νεκρή. Όταν χρειάζεται ένας ολόκληρος μισθός για να καλύψει ένα νοίκι, τα όνειρα για γάμο και παιδιά παραμένουν όνειρα. Οι νέοι δεν βρίσκουν σίγουρο «πάτημα» για να πάρουν αποφάσεις, αφού καλά – καλά δεν έχουν εξασφαλισμένη τη στέγη πάνω από το κεφάλι τους. Η αδυναμία εύρεσης προσιτής κατοικίας, ωθεί πολλούς νέους στην αναγκαστική συγκατοίκηση με τους γονείς και έτσι καθυστερείται η ανεξαρτητοποίηση και επιδεινώνεται το δημογραφικό.

Η στεγαστική κρίση στην Ελλάδα έχει διαμορφώσει πολίτες δύο ταχυτήτων. Από τη μία οι ιδιοκτήτες ακινήτων που βλέπουν τα έσοδά τους να αυξάνονται και παρασύρονται από την κούρσα της ακρίβειας, και από την άλλη τη μεγάλη μάζα των ενοικιαστών που υποφέρει οικονομικά. Κάθε φορά που λήγει το μισθωτήριο συμβόλαιο, ο ενοικιαστής βρίσκεται σε κατάσταση τρόμου για τις νέες αυξήσεις που θα κληθεί να καλύψει. Αυτή η διαρκής απειλή αβεβαιότητας διαλύει τον οικογενειακό προγραμματισμό και δημιουργεί μια κοινωνία που δεν μπορεί να οικοδομήσει τίποτα.