Μάρκος Σεφερλής : Γιατί δεν αφήνει το Δελφινάριο ούτε για διακοπές

Ο Μάρκος Σεφερλήςέχει συνδέσει το καλοκαίρι του με το Δελφινάριο και δεν δείχνει διάθεση να αλλάξει αυτή τη σχέση. Μιλώντας για την πρεμιέρα, την Έλενα Τσαβαλιά και την προσωπική του αντοχή, εξήγησε γιατί η σκηνή για εκείνον λειτουργεί περισσότερο σαν τρόπος ζωής παρά σαν απλή δουλειά. Ακόμα και όταν όλοι γύρω του μπαίνουν σε ρυθμό διακοπών, ο ίδιος μένει εκεί όπου τον περιμένει το κοινό.

Το καλοκαίρι για τους περισσότερους σημαίνει παύση, ξεκούραση και απόσταση από την καθημερινή πίεση. Για τον Μάρκο Σεφερλή, όμως, σημαίνει θέατρο, παραστάσεις και γεμάτες βραδιές στο Δελφινάριο. Ο ίδιος δεν το παρουσιάζει ως θυσία, αλλά ως επιλογή που έχει κάνει συνειδητά εδώ και χρόνια.

Σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι», ο γνωστός ηθοποιός ήταν ξεκάθαρος. Διακοπές δεν πηγαίνει ποτέ, επειδή θεωρεί πως δεν μπορεί να κλείσει το Δελφινάριο για έναν μήνα. Το κοινό, όπως είπε, περιμένει το καλοκαίρι για να τον δει από κοντά και να γελάσει.

Αυτή η φράση δείχνει και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη δουλειά του. Δεν τη βλέπει μόνο ως πρόγραμμα παραστάσεων, ούτε ως μια ακόμη σεζόν που πρέπει να βγει. Τη βλέπει σαν υποχρέωση απέναντι στους ανθρώπους που τον ακολουθούν και αγοράζουν εισιτήριο για να περάσουν καλά.

Ο Σεφερλής μίλησε και για τη ζωή του με την Έλενα Τσαβαλιά, απαντώντας στο αν η κοινή επαγγελματική και προσωπική πορεία δημιουργεί εντάσεις. Η απάντησή του ήταν πιο απλή απ’ όσο ίσως περιμένει κανείς. Όπως εξήγησε, δεν είναι μαζί όλη μέρα, αφού οι ρυθμοί και των δύο είναι γεμάτοι και στο θέατρο ο καθένας έχει τον δικό του χώρο.

Με αυτόν τον τρόπο θέλησε να αποφορτίσει την εικόνα ενός ζευγαριού που ζει και δουλεύει ασταμάτητα στο ίδιο περιβάλλον. Το «μαζί» υπάρχει, όμως δεν σημαίνει απαραίτητα συνεχή τριβή. Υπάρχει πρόγραμμα, απόσταση μέσα στη μέρα και ένας τρόπος λειτουργίας που φαίνεται να έχει βρει την ισορροπία του.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η αναφορά του στο άγχος πριν από κάθε πρεμιέρα. Παρά τα πολλά χρόνια στη σκηνή, παραδέχθηκε πως μέχρι να βγει η παράσταση και να ακούσει την αντίδραση του κόσμου, περνάει δύσκολα. Ρωτάει αν θα γελάσει κανείς, αμφιβάλλει, πιέζεται, παρότι η εμπειρία του λέει ότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει.

Αυτό ίσως είναι και το πιο ανθρώπινο σημείο της συνέντευξης. Πίσω από την εικόνα του ηθοποιού που βγαίνει με φόρα και γεμίζει τη σκηνή, υπάρχει η αγωνία της πρεμιέρας. Υπάρχει η ανάγκη να επιβεβαιωθεί κάθε φορά ότι το αστείο λειτουργεί, ότι ο ρυθμός περνάει και ότι το κοινό ακολουθεί.

Ο Μάρκος Σεφερλής αναφέρθηκε και σε μια πολύ προσωπική στιγμή, τον θάνατο του πατέρα του. Περιέγραψε πως, ακόμα και τότε, η πρώτη του αντίδραση πέρασε μέσα από το χιούμορ. Όχι επειδή δεν πόνεσε, όπως διευκρίνισε, αλλά επειδή έτσι έχει μάθει να αντιμετωπίζει τις δύσκολες στιγμές μέχρι να έρθει αργότερα η πραγματική συναισθηματική έκρηξη.

Αυτή η εξομολόγηση δίνει μια πιο καθαρή εικόνα για τον μηχανισμό άμυνάς του. Το χιούμορ δεν είναι μόνο επαγγελματικό εργαλείο. Είναι και τρόπος διαχείρισης, ακόμα και όταν η ζωή τον βρίσκει σε στιγμές που δεν έχουν τίποτα το αστείο.

Στο τέλος, η εικόνα που μένει είναι ενός ανθρώπου που έχει ταυτίσει τη ζωή του με τη σκηνή. Μπορεί να κουράζεται, να αγχώνεται και να περνάει προσωπικές δυσκολίες, όμως επιστρέφει πάντα στο ίδιο σημείο. Στο θέατρο, μπροστά στον κόσμο που περιμένει να γελάσει.