Κομισιόν: Εκατοντάδες καταγγελίες για παρενόχληση - Το σκοτάδι πίσω από τη βιτρίνα του «δικαιωματισμού»
Οι ινστρούχτορες του «δικαιωματισμού» είναι οι χειρότεροι εργασιακοί δυνάστες, όπως αποτυπώνεται σε σχετικό ρεπορτάζ του Politico που αφορά τις εκατοντάδες καταγγελίες περί παρενόχλησης που έχει λάβει η Κομισιόν μόνο τα τελευταία 2 χρόνια.
Κατάχρηση εξουσίας, εργασιακός εκφοβισμός, επαγγελματική εξουθένωση, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, απ’ όλα έχει το μενού της «δικαιωματιστικής» μητρόπολης των Βρυξελλών. Η Κομισιόν έχει ιδρύσει μια ομάδα 40 συμβούλων, υποτίθεται για να συγκεντρώνει και να προωθεί τις καταγγελίες για εργασιακή παρενόχληση. Αυτό που στην πράξη φαίνεται να γίνεται, είναι ότι οι καταγγελίες γνωστοποιούνται μεν υπηρεσιακά, αλλά η διερεύνησή τους παραμένει εντελώς μετέωρη, αφού οι σύμβουλοι δεν έχουν καμία εξουσία να ξεκινήσουν έρευνα οι ίδιοι. Έτσι η τύχη των καταγγελιών εξαρτάται μόνο από την κορυφή της… πυραμίδας.
Από την 1η Σεπτεμβρίου 2024, η επικεφαλής εμπιστευτική σύμβουλος έχει λάβει περισσότερα από 960 αιτήματα από «συναδέλφους που αισθάνονται παρενόχληση, από φερόμενους ως παρενοχλητές, μάρτυρες, διευθυντές και υπεύθυνους ανθρώπινου δυναμικού», δήλωσε εκπρόσωπος της Κομισιόν.
Μαρτυρίες που προέρχονται από το προσωπικό της Κομισιόν κάνουν λόγο για αξιωματούχους που έχουν «το σύμπλεγμα του Θεού», για φωνές και εξευτελισμούς, για απειλές, για επιθέσεις και για τοξική κουλτούρα. Οι απλοί εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται σαν «μικροσκοπικό μόριο σε έναν τεράστιο οργανισμό», που να προσθέσω ότι απασχολεί περισσότερους από 30.000 ανθρώπους.
Σεξουαλικές παρενοχλήσεις
Οι σεξουαλικές επιθέσεις στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο δεν καταγράφονται από καμία επίσημη στατιστική, όμως είναι κάτι σαν κοινό «μυστικό». Σε έρευνα της πρωτοβουλίας MeTooEP (ένα δίκτυο εργαζομένων και συνεργατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που δημιουργήθηκε μετά το 2017), διαπιστώθηκε ότι από τους 1.100 εργαζόμενους που ερωτήθηκαν, σχεδόν το 50% ανέφερε ότι είχε βιώσει εκφοβισμό και γύρω στο 15% σεξουαλική παρενόχληση, στον χώρο εργασίας.
Οι σεξιστικές συμπεριφορές μοιάζουν να είναι συχνότατο φαινόμενο, ενώ υπάρχουν «σεσημασμένοι» αξιωματούχοι για τους οποίους η μια υπάλληλος προειδοποιεί την άλλη να μην τους πλησιάζουν. Η πιο συχνός φόβος που αναφέρεται είναι εκείνος «του ανελκυστήρα», όπου γυναίκες εργαζόμενοι μαρτυρούν πολλά περιστατικά παρενόχλησης. Άλλο φαινόμενο που αναφέρεται είναι η φωτογράφηση νεαρών γυναικών, δίχως εκείνες να το αντιληφθούν ή να το εγκρίνουν.
Αντί για διαφάνεια και λογοδοσία γι’ αυτό το χυδαίο καθεστώς, κυριαρχεί ο «νόμος» της σιωπής. Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι με ένα νεύμα των αξιωματούχων μπορούν να βρεθούν στο λογιστήριο και έπειτα στον δρόμο. Επισήμως η Κομισιόν δεν αναγνωρίζει τίποτε από τα παραπάνω. Και τα όσα αναφέρουμε, απλώς ξύνουν ελαφρά την επιφάνεια αυτού του «επίχρυσου» οργανισμού, που κάτω από τα φαινόμενα κρύβει σκουριά και δυσωδία.
Άπειρη υποκρισία
Φυσικά δεν κρίνουμε με ισοπεδωτική ματιά το Ευρωκοινοβούλιο, καθώς υπάρχουν και ηθικά στελέχη που δεν συμμετέχουν καθόλου σε αυτήν την κατάσταση και πραγματικά τιμούν τον θεσμικό ρόλο τους. Όμως η νοοτροπία συγκάλυψης που επιβάλλεται από την «κορυφή» δείχνει την άπειρη υποκρισία της ευρωπαϊκής εξουσίας. Οι ίδιοι άνθρωποι που προωθούν τις κοινωνικές νόρμες του «metoo», της ισότητας των φύλων, του νεοφεμινισμού, της εργασιακής «συμπερίληψης», του «my body – my choice» και όλων των άλλων δικαιωματιστικών συνθημάτων, αντιλαμβάνονται το περιβάλλον τους σαν πεδίο σκλάβων. Η ίδια ελίτ που εξυμνεί τη γυναικεία χειραφέτηση και την αποδόμηση της υποτιθέμενης «πατριαρχίας», συμπεριφέρεται ως άντρο αρπακτικών.
Το ίδιο φαινόμενο είχαμε αναδείξει και για τις ετήσιες συναντήσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, όπου οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις έχουν γίνει «έθιμο» και η ζήτηση για υπηρεσίες πορνείας εκτοξεύεται στα ύψη. Άλλωστε σε μεγάλο βαθμό η Κομισιόν με το WEF αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Δυστυχώς από αυτούς τους νοσηρούς χιτλερίσκους καθορίζεται η εκπαίδευση των παιδιών μας, η εργασιακή κουλτούρα μας, η ψηφιακή ελευθερία μας, η μορφή των κοινωνιών μας.
Ας αναλογιζόμαστε όλα αυτά κάθε φορά που οι νεοταξικές πολιτικές επικαλούνται τα «ευρωπαϊκά ιδεώδη», κάθε φορά που ανώμαλα νομοσχέδια παρουσιάζονται με στόχο να «γίνουμε Ευρωπαίοι», κάθε φορά που βλέπουμε πανάκριβες καμπάνιες περί «κοινωνικής ενσυναίσθησης». Γνωρίζοντας ότι αυτές οι «προοδευτικές» πολιτικές εκπορεύονται από ανθρώπους που διαθέτουν πιο σκοταδιστική νοοτροπία και από τους Τούρκους πασάδες με τα χαρέμια τους. Η μέθη της εξουσίας και η ηθική εξαθλίωση είναι ίδια και χειρότερη, με το μόνο που αλλάζει να είναι ότι τα έκτροπα γίνονται πλέον με προκάλυμμα… γραβάτας.
