Νίκη Μπακογιάννη: Η Ατλάντα, το άλμα των 2,03 μ. και η ζωή μετά τον πρωταθλητισμό (video)
Η Νίκη Μπακογιάννη μίλησε για τη διαδρομή από τη Λαμία μέχρι το ασημένιο μετάλλιο στην Ατλάντα, το ιστορικό άλμα στα 2,03 μ. και τη ζωή μετά τον πρωταθλητισμό.
Η αρχή της Νίκης Μπακογιάννη και η διαδρομή προς τον πρωταθλητισμό
Η Νίκη Μπακογιάννη βρέθηκε στην εκπομπή της ΕΡΤ Νωρίς Νωρίς και μίλησε απλά, όπως το κάνει πάντα. Όχι σαν να θυμάται μόνο ένα μετάλλιο. Αλλά σαν να ανοίγει μια ολόκληρη ζωή πίσω από εκείνο το άλμα στην Ατλάντα.
Η ιστορία της άρχισε στη Λαμία. Όπως είπε, ήταν ένα πολύ ατίθασο παιδί. Έτρεχε, ανέβαινε σε δέντρα, πήγαινε στα βουνά και δεν καθόταν εύκολα ήσυχη. Στο γυμνάσιο ένας γυμναστής της, ο παλιός ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού Πέτρος Πανόπουλος, της πρότεινε να δοκιμάσει αγωνίσματα. Το ύψος της άρεσε και από εκεί ξεκίνησαν όλα.
Μετά την πρώτη λυκείου πήρε τη μεγάλη απόφαση. Κατέβηκε μόνη της στην Αθήνα. Έμενε στο Ολυμπιακό Στάδιο, το πρωί πήγαινε σχολείο και μετά έκανε προπόνηση. Το στάδιο έγινε το δεύτερο σπίτι της. Τόσο πολύ, που όπως είπε, για χρόνια δυσκολευόταν να το αφήσει πίσω της.
Το άλμα στην Ατλάντα που έμεινε στην ιστορία
Το 1996, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, πήγε με άλλο μυαλό. Δεν μπήκε στο στάδιο για να χαρεί απλώς τη συμμετοχή. Ήξερε πως είχε έρθει η ώρα να τα δώσει όλα. Και το έκανε.
Η Μπακογιάννη πέρασε τα 2,03 μ. και πήρε το ασημένιο μετάλλιο στο άλμα εις ύψος. Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από εκείνη τη βραδιά, αλλά οι εικόνες μένουν ακόμα δυνατές. Το βλέμμα της πριν από το άλμα, η συγκέντρωση, η ελληνική σημαία, η απονομή.
Η ίδια εξήγησε ότι εκείνη την ώρα είχε κλείσει τα πάντα γύρω της. Δεν άκουγε σχεδόν τίποτα. Έβλεπε μόνο τον πήχη και είχε επαφή μόνο με τον προπονητή της. Μάλιστα είπε πως πολλά πράγματα που έγιναν μέσα στο στάδιο τα έμαθε χρόνια μετά, γιατί εκείνη δεν τα θυμόταν καθαρά.
Θυμάται όμως το ίδιο το άλμα. Θυμάται και μια μικρή λεπτομέρεια που δείχνει πόσο έντονη ήταν η στιγμή. Όταν πάτησε, ένιωσε το μικρό δάχτυλο του ποδιού της να πιέζεται. Παρόλα αυτά, το άλμα βγήκε.
Η επιτυχία της ήταν ακόμα πιο ξεχωριστή γιατί δεν είχε το κλασικό ύψος για αθλήτρια του άλματος εις ύψος. Με ύψος περίπου 1,70 μ., πέρασε πήχη στα 2,03 μ. και είχε μπει και στο Guinness για την επίδοση σε σχέση με το ύψος της.
Μίλησε και για τη Στέφκα Κωσταντίνοβα, τη μεγάλη της αντίπαλο και φίλη. Οι δυο τους συναντιούνταν συχνά σε αγώνες και προετοιμασίες. Η Βουλγάρα είχε μάθει λίγα ελληνικά, η Μπακογιάννη λίγα βουλγάρικα, και μεταξύ τους υπήρχε σχέση σεβασμού.
Η ζωή μετά το μετάλλιο και η επιστροφή στη μάθηση
Μετά την Ατλάντα ήρθε η μεγάλη προβολή. Κάμερες, συνεντεύξεις, πολύς κόσμος. Η ίδια παραδέχθηκε ότι κάποια στιγμή όλο αυτό την κούρασε. Έλεγε πως ήθελε να κρατά μια απόσταση, για να μη χάσει τον εαυτό της.
Ο πρωταθλητισμός δεν σταματά εύκολα. Για εκείνη, το τέλος ήρθε μετά το 2000, όταν είχε τραυματισμούς και μετά έκανε οικογένεια. Έχει δύο γιους με μικρή διαφορά ηλικίας και τότε διάλεξε να δώσει περισσότερο χρόνο στα παιδιά της.
Δεν έφυγε όμως από τον αθλητισμό και τη μάθηση. Ασχολήθηκε με την προπονητική, σπούδασε, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές και άρχισε να δουλεύει πάνω στη σχέση του αθλητισμού με το περιβάλλον. Μέσα από την Ολυμπιακή Επιτροπή συμμετέχει σε δράσεις για πιο βιώσιμο αθλητισμό.
Παράλληλα, έκανε και σπουδές στις διεθνείς σχέσεις και την Ανατολική Μεσόγειο. Η ίδια είπε με χαμόγελο ότι της αρέσει να μαθαίνει πράγματα που δεν ξέρει. Αυτό την τραβάει ακόμα.
Σήμερα η Νίκη Μπακογιάννη μιλά για όλα αυτά χωρίς να κάνει τον εαυτό της μύθο. Θυμάται το παιδί που έτρεχε στη Λαμία, την αθλήτρια που ζούσε στο στάδιο, τη γυναίκα που πέρασε τα 2,03 μ. και τη μητέρα που μετά έπρεπε να ξαναχτίσει τη ζωή της έξω από τον αγωνιστικό χώρο.
Δείτε το video
