Πως ήταν τα αθλητικά παπούτσια πριν απο 100 χρόνια;
Τα αθλητικά παπούτσια πριν 100 χρόνια ήταν σκληρά, δερμάτινα και φτιαγμένα για απόδοση, όχι άνεση. Δες πώς εξελίχθηκαν σε σχέση με τα σημερινά.
Αν έβλεπες από κοντά ένα αθλητικό παπούτσι πριν από 100 χρόνια, θα σου φαινόταν τελείως άλλο πράγμα. Δεν μοιάζει σχεδόν καθόλου με τα σημερινά. Δεν έχει αφρό, δεν έχει μαλακή σόλα, ούτε κάτι που να θυμίζει τη σημερινή τεχνολογία. Είναι πιο κοντά σε δερμάτινο παπούτσι που έχει προσαρμοστεί για αθλητική χρήση.
Η φωτογραφία στη διαφήμιση το δείχνει ξεκάθαρα. Το παπούτσι είναι χαμηλό, στενό, δερμάτινο, με κορδόνια και μεταλλικά καρφιά μπροστά. Η σόλα είναι πολύ λεπτή. Δεν υπάρχει σχεδόν καμία προστασία. Το βάρος πέφτει μπροστά, εκεί που στηρίζεται ο δρομέας στο ξεκίνημα και στο γρήγορο τρέξιμο.
Αυτό δεν έγινε τυχαία. Τότε το αθλητικό παπούτσι δεν φτιαχνόταν με πρώτο σκοπό την άνεση. Το ζητούμενο ήταν να πατάει καλά στο έδαφος. Τα καρφιά βοηθούσαν τον αθλητή να κρατιέται στον στίβο, που εκείνα τα χρόνια δεν είχε καμία σχέση με τους σημερινούς τάπητες. Συνήθως ήταν χώμα, στάχτη ή γρασίδι.
Γι’ αυτό τα παπούτσια ήταν σκληρά. Το δέρμα κρατούσε σταθερό το πόδι και η λεπτή σόλα έδινε καλύτερη αίσθηση του εδάφους. Η λογική της απορρόφησης κραδασμών δεν υπήρχε όπως τη ξέρουμε σήμερα. Το παπούτσι έπρεπε να ανταποκρίνεται αμέσως.
Την ίδια εποχή υπήρχε και άλλη κατηγορία. Πιο απλά πάνινα παπούτσια με λαστιχένια σόλα, που τα φορούσαν στο τένις, στη γυμναστική ή σε πιο ελαφριά άσκηση. Ήταν πιο ελαφριά και πιο οικονομικά. Από εκεί ξεκίνησε αργότερα το σημερινό sneaker.
Οπότε γύρω στο 1920 με 1930 υπήρχαν ουσιαστικά δύο διαφορετικές γραμμές. Από τη μία τα σκληρά δερμάτινα με καρφιά για τους αγώνες και από την άλλη τα απλά πάνινα για πιο καθημερινή αθλητική χρήση.
Τι πουλούσαν τότε οι διαφημίσεις αθλητικών παπουτσιών
Η ίδια η διαφήμιση δείχνει και κάτι άλλο. Δεν προσπαθεί να πουλήσει άνεση ή εμφάνιση. Λέει ότι με αυτά τα παπούτσια έχουν γίνει παγκόσμια ρεκόρ και ότι τα φορούν πρωταθλητές. Τα παρουσιάζει σαν μέσο για τη νίκη.
Αναφέρει και ονόματα μεγάλων σπρίντερ της εποχής, όπως ο Πάντοκ και ο Χούμπεν, που τότε ανήκαν στους πιο γρήγορους ανθρώπους στον κόσμο. Αυτό δείχνει ότι και τότε οι εταιρείες χρησιμοποιούσαν γνωστούς αθλητές για να συνδέσουν το προϊόν με την ταχύτητα.
Ένα ακόμη στοιχείο είναι η αναφορά στους σκληρούς στίβους. Αυτό δείχνει πως το παπούτσι έπρεπε να αντέχει. Δεν ήταν φτιαγμένο για ξεκούραστο τρέξιμο. Ήταν για απαιτητικές επιφάνειες και έντονη χρήση.
Αν το βάλεις δίπλα σε ένα σημερινό παπούτσι, η απόσταση είναι μεγάλη. Τα σύγχρονα μοντέλα έχουν μαλακά υλικά, αφρούς και σχεδιασμό που προσπαθεί να προστατεύει το σώμα. Πριν από 100 χρόνια το παπούτσι ήταν πολύ πιο απλό, πιο σκληρό και πιο άμεσο. Είχε έναν σκοπό, να βοηθήσει τον αθλητή να τρέξει πιο γρήγορα πάνω σε δύσκολο έδαφος.
