Airport lounges: Γιατί γέμισαν, γιατί άλλαξαν και πότε αξίζουν πραγματικά

Κάποτε το airport lounge ήταν η μικρή υπόσχεση ότι το ταξίδι μπορεί να ξεκινήσει χωρίς ταλαιπωρία. Μια ήσυχη γωνιά μακριά από την οχλοβοή της πύλης, ένας καφές χωρίς κυνήγι θέσης, λίγη ηρεμία πριν από την πτήση, μια αίσθηση ότι ο επιβάτης δεν είναι απλώς ένας ακόμα αριθμός στην αλυσίδα του αεροδρομίου.

Σήμερα, σε όλο και περισσότερα μεγάλα αεροδρόμια του κόσμου, αυτή η υπόσχεση μοιάζει να ξεφτίζει. Τα lounges γεμίζουν ασφυκτικά, οι ουρές έξω από τις εισόδους γίνονται κανονικότητα, οι θέσεις εξαφανίζονται, ο μπουφές πολιορκείται και η «premium εμπειρία» αρχίζει πολλές φορές να θυμίζει έναν μικρότερο, πιο ακριβοπληρωμένο προθάλαμο της ίδιας αεροδρομιακής ταλαιπωρίας.

Το φαινόμενο δεν είναι ελληνική ιδιοτροπία. Είναι διεθνής τάση. Τα τελευταία χρόνια, η ζήτηση για lounges εκτοξεύθηκε επειδή η πρόσβαση έπαψε να αφορά μόνο τους επιβάτες business class ή τους πραγματικά συχνούς ταξιδιώτες. Premium κάρτες, συνδρομητικά προγράμματα, συνεργασίες τραπεζών, day passes και εμπορικά πακέτα άνοιξαν την πόρτα σε πολύ μεγαλύτερο κοινό, ενώ οι χώροι των lounges δεν μεγάλωσαν με τον ίδιο ρυθμό. Διεθνείς αναλύσεις αποδίδουν τον συνωστισμό ακριβώς σε αυτόν τον συνδυασμό: περισσότερα δικαιώματα εισόδου, αυξημένη ταξιδιωτική κίνηση και περιορισμένη χωρητικότητα.

Με απλά λόγια, το lounge "πουλήθηκε" σε περισσότερους απ’ όσους μπορούσε να χωρέσει.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση της εποχής. Οι εταιρείες και οι τράπεζες εμπορεύθηκαν την ιδέα της αποκλειστικότητας, αλλά όσο περισσότερο την πουλούσαν, τόσο περισσότερο την κατέστρεφαν. Το προνόμιο έγινε προϊόν μαζικής κατανάλωσης. Και όταν ένα προνόμιο γίνεται μαζικό, παύει να είναι προνόμιο. Γίνεται άλλη μία ουρά, απλώς με καλύτερο φωτισμό και ακριβότερη είσοδο.

Σε πολλές χώρες, οι διαχειριστές lounges και οι συνεργαζόμενοι οργανισμοί προσπαθούν πλέον να βάλουν φρένο. Εμφανίζονται αυστηρότεροι κανόνες εισόδου, χρονικά όρια πριν από την πτήση, περιορισμοί στους συνοδούς, ετήσια πλαφόν επισκέψεων και αυξημένα κόστη για όσους μπαίνουν μεμονωμένα. Σε διεθνές επίπεδο, αρκετά δίκτυα και πάροχοι έχουν ήδη στραφεί σε τέτοιους περιορισμούς, ακριβώς επειδή η υπερπροσφορά πρόσβασης έφερε υπερφόρτωση των χώρων.

Η μεγάλη έκρηξη ήρθε μετά την πανδημία, όταν τα ταξίδια επέστρεψαν με μανία. Το λεγόμενο «revenge travel» γέμισε ξανά τα αεροδρόμια, αλλά ταυτόχρονα άλλαξε και τη συμπεριφορά του επιβάτη. Ο ταξιδιώτης θέλει να φτάσει νωρίτερα, να αποφύγει την ανασφάλεια των ελέγχων, να έχει κάπου να καθίσει, να δουλέψει, να φορτίσει συσκευές, να φάει κάτι χωρίς να πληρώσει τις εξωφρενικές τιμές των αεροδρομίων. Έτσι, το lounge δεν είναι πια μόνο πολυτέλεια. Για πολλούς έγινε αμυντικός μηχανισμός απέναντι στο ίδιο το αεροδρόμιο.

Και γεννιέται το ερώτημα: αξίζει ακόμα;

Η απάντηση δεν είναι ίδια για όλους. Για κάποιον που έχει πολύωρη αναμονή, καθυστέρηση ή ανταπόκριση, ένα lounge μπορεί ακόμα να είναι χρήσιμο. Για κάποιον που ταξιδεύει πολύ νωρίς το πρωί, σε ώρες αιχμής ή από αεροδρόμιο με περιορισμένη χωρητικότητα, μπορεί να εξελιχθεί σε απογοήτευση. Όταν χρειάζεται να περιμένεις σε ουρά για να μπεις σε χώρο που υποτίθεται ότι αγοράστηκε για να σε γλιτώσει από την αναμονή, τότε κάτι έχει πάει βαθιά στραβά.

Γι’ αυτό και σε αρκετά αεροδρόμια του εξωτερικού δοκιμάζονται νέες λύσεις: προκράτηση θέσης, ψηφιακές ουρές, μικρότεροι χώροι express, διαχωρισμός ζωνών ανάλογα με το είδος πρόσβασης, ακόμα και πιο «σφιχτά» μοντέλα εισόδου. Η τάση δείχνει ότι το επόμενο στάδιο δεν θα είναι περισσότερη ελευθερία, αλλά περισσότερος έλεγχος.

Με πληροφορίες απο theflyingexpert