Πώς πρέπει να φερόμαστε στα σκυλιά στον δρόμο είτε είναι αδέσποτα είτε είναι με τον άνθρωπό τους

Ακούμε συνέχεια για περιστατικά με σκυλιά και για ανθρώπους που φοβούνται να περάσουν από έναν δρόμο ή να κάνουν μια απλή βόλτα. Πολλά από αυτά μπορούν να αποφευχθούν, αρκεί να ξέρουμε πώς να σταθούμε απέναντι σε ένα σκυλί και να κάνουν και οι ιδιοκτήτες όσα πρέπει.

Ο πρώτος κανόνας είναι απλός. Δεν πλησιάζουμε ποτέ άγνωστο σκυλί χωρίς λόγο. Δεν πάμε κατευθείαν πάνω του, δεν απλώνουμε απότομα το χέρι και δεν σκύβουμε από πάνω του. Για το ζώο αυτό μπορεί να μοιάζει απειλητικό, ακόμη κι αν εμείς δεν το εννοούμε έτσι.

Αν δούμε σκυλί στον δρόμο, είτε αδέσποτο είτε με λουρί, κρατάμε ήρεμη στάση. Δεν φωνάζουμε, δεν τρέχουμε, δεν κάνουμε απότομες κινήσεις και δεν το κοιτάμε επίμονα στα μάτια. Πολλά σκυλιά στρεσάρονται όταν νιώθουν πίεση ή όταν κάποιος τα στριμώχνει.

Αν είναι με λουρί και δίπλα στον άνθρωπό του, πρώτα ρωτάμε αν μπορούμε να το χαϊδέψουμε. Δεν σημαίνει πως επειδή είναι κατοικίδιο θέλει επαφή με όλους. Μπορεί να φοβάται, να είναι σε εκπαίδευση, να πονάει ή απλώς να μην θέλει εκείνη τη στιγμή.

Αν ο ιδιοκτήτης πει ναι, πάλι δεν πέφτουμε πάνω του. Μένουμε ήρεμοι, του δίνουμε λίγο χρόνο να μας μυρίσει και δεν πάμε κατευθείαν στο κεφάλι ή στο πρόσωπο. Το σκυλί πρέπει να νιώσει ότι έχει χώρο και ότι δεν το πιέζουμε.

Αν ο ιδιοκτήτης πει όχι, σταματάμε εκεί. Δεν επιμένουμε, δεν λέμε «μην ανησυχείτε, τα αγαπάω τα σκυλιά» και δεν το τραβάμε παρακάτω. Δεν έχει σημασία τι πιστεύουμε εμείς. Σημασία έχει τι αντέχει εκείνη τη στιγμή το ζώο.

Τι κάνουμε με αδέσποτα και σημάδια έντασης

Με τα αδέσποτα χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή. Δεν ξέρεις τι έχουν περάσει, αν φοβούνται, αν πονάνε, αν φυλάνε φαγητό ή χώρο, αν έχουν κακή εμπειρία από ανθρώπους. Δεν τα στριμώχνουμε, δεν τα κυνηγάμε, δεν προσπαθούμε να τα πιάσουμε με το ζόρι και δεν μπαίνουμε ανάμεσα σε δύο σκυλιά.

Αν ένα αδέσποτο σε πλησιάσει, μένεις ήρεμος. Δεν φωνάζεις και δεν τρέχεις. Το τρέξιμο μπορεί να το ανεβάσει ή να το κάνει να σε ακολουθήσει. Καλύτερα να μείνεις σχεδόν ακίνητος, με το σώμα λίγο στο πλάι, και να φύγεις αργά όταν βρεις χώρο.

Αν ένα σκυλί δείχνει πως δεν είναι άνετα, το παίρνεις στα σοβαρά. Σημάδια είναι το γρύλισμα, τα δόντια, το σφιγμένο σώμα, η ουρά χαμηλά ή τελείως τεντωμένη, τα αυτιά πίσω, το έντονο βλέμμα, το να τραβιέται προς τα πίσω ή να προσπαθεί να φύγει. Εκεί σταματάς και του δίνεις χώρο.

Υπάρχουν και πράγματα που δεν κάνουμε ποτέ. Δεν ενοχλούμε σκυλί που τρώει, κοιμάται, ξεκουράζεται, είναι άρρωστο ή τραυματισμένο, ούτε σκυλί που είναι με κουτάβια. Εκείνες τις στιγμές πολλά ζώα γίνονται πιο αμυντικά, γιατί προσπαθούν να προστατευτούν.

Ιδιαίτερη προσοχή θέλουν και τα παιδιά. Δεν αφήνουμε μικρό παιδί μόνο του με σκυλί, ακόμη κι αν είναι το σκυλί του σπιτιού. Τα παιδιά κάνουν απότομες κινήσεις, φωνάζουν, αγκαλιάζουν, τραβάνε αυτιά ή ουρά χωρίς να καταλαβαίνουν ότι το ζώο πιέζεται. Χρειάζεται συνεχής επίβλεψη.

Αν ένα σκυλί έρθει επιθετικά προς το μέρος σου, δεν ουρλιάζεις και δεν τρέχεις. Μένεις όσο γίνεται ψύχραιμος, γυρίζεις το σώμα λίγο πλάγια, αποφεύγεις το έντονο βλέμμα και κάνεις αργά πίσω. Αν σε ρίξει κάτω, προστατεύεις πρόσωπο, αυτιά και λαιμό και μαζεύεσαι όσο μπορείς.

Αν γίνει δάγκωμα ή γρατζουνιά, καθαρίζεις αμέσως την περιοχή καλά με νερό και σαπούνι. Αν η πληγή είναι βαθιά, έχει πολύ αίμα ή δεν ξέρεις τίποτα για το ζώο, χρειάζεται άμεσα γιατρός. Αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό όταν πρόκειται για αδέσποτο ή για ζώο με περίεργη συμπεριφορά.

Η ευθύνη του ιδιοκτήτη και η ασφάλεια όλων

Υπάρχει βέβαια και η ευθύνη του ιδιοκτήτη. Ο σκύλος στον δρόμο πρέπει να είναι υπό έλεγχο. Αυτό σημαίνει λουρί όπου χρειάζεται, σωστή βόλτα, βασική εκπαίδευση και καθαρό μυαλό από τον άνθρωπο που τον κρατά. Δεν γίνεται να αφήνεις τον σκύλο σου να πηγαίνει πάνω σε κόσμο ή σε άλλα σκυλιά και να λες «είναι καλός». Ο άλλος δεν το ξέρει και δεν είναι υποχρεωμένος να το δεχτεί.

Ο ιδιοκτήτης πρέπει επίσης να ξέρει τα όρια του δικού του σκύλου. Αν φοβάται, αν δεν τα πάει καλά με άλλα σκυλιά, αν στρεσάρεται εύκολα ή ενοχλείται όταν τον αγγίζουν άγνωστοι, πρέπει να τον προστατεύει από καταστάσεις που τον πιέζουν. Δεν δοκιμάζεις μέχρι πού φτάνει. Τον διαχειρίζεσαι σωστά.

Μετράει πολύ και η καθημερινή φροντίδα. Ένα σκυλί που πονάει, φοβάται, έχει ένταση, δεν βγαίνει αρκετά ή δεν έχει καθόλου εκπαίδευση είναι πιο πιθανό να αντιδράσει άσχημα. Η σωστή κοινωνικοποίηση, η βασική υπακοή, η παρακολούθηση από κτηνίατρο και η ήρεμη βόλτα δεν είναι κάτι έξτρα. Είναι κομμάτι της ασφάλειας όλων.

Στο τέλος το θέμα είναι απλό. Σεβόμαστε τον χώρο του σκύλου και δεν το πιέζουμε. Είτε είναι αδέσποτο είτε με τον άνθρωπό του, δεν είναι παιχνίδι και δεν είναι υποχρεωμένο να δεχτεί χάδια, φωνές και κινήσεις που το αγχώνουν. Όσο πιο ήρεμα και σωστά φερόμαστε εμείς, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να γίνει κάτι κακό.